آیا جنبش برهنگی گروه فمن بازتکرار موج دوم فمینیستی است؟


۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۲


زنان تی وی


 این روزها گروه فمینیستی و تندروی فمن بحث‌های زیادی را در رسانه‌های جهان به راه انداخته است. فیلمی که در اینجا همراه با زیرنویس فارسی می‌بینید یکی از برنامه‌های زنده بخش انگلیسی‌زبان تلویزیون الجزیره است. اینا (Inna) نماینده گروه فمن در این برنامه زنده است که در اواخر برنامه قصد دارد در اعتراض به مسلمان‌های عرب‌زبان مخاطب این رسانه نیمه عریان شود و به همین جهت از دوربین حذف می‌شود.

.

بخشی از اسکریپت را در اینجا می‌خوانید:

.

( مجری اول رو به بینندگان)

– امروزه استفاده از برهنگی به‌عنوان یک سلاح  ایا یک موج نوین فمینیستی است یا بازگشت به موج‌های فمینیستی سابق.

از سال ۲۰۱۰، گروه فمینیستی رادیکال معروف به “فمن” به‌شدت موردتوجه قرار گرفت به خاطر نیمه برهنگی‌شان و اعتراض با پستان‌های عریانشان برای حقوق زنان. بخش اروپایی این گروه در اوکراین بنیان نهاده شد درحالی‌که می‌گفت: زنان در سراسر جهان باید علیه همه اشکال سوء استفاده های پدرسالارانه بجنگند، از قاچاق جنسی زنان گرفته تا دیکتاتوری دولت‌ها و حتی مذهب.

.

( گفتگوی مجری اول با اینا نماینده گروه فمن از پاریس)

مجری اول – شما فمینیسم‌تان را “سکس زدایی” می‌نامید. برای ما در مورد آن توضیح بدهید و نیز بگویید “فمن” به چه می‌خواهد برسد؟

 اینا نماینده فمن از پاریس -“سکس زدایی” نام شورشی است که ما ابداع کرده‌ایم. ما این شورش را در کشوری ابداع کردیم که فمینیسم قبلاً وجود نداشته است. جایی که هیچ‌کسی هیچ‌گاه (مادرم، معلمم …) نمی‌تواند به من بگوید و توضیح دهد که فمینیسم چیست. فمینیسیم در آن کشور به‌ نوعی تابو محسوب می‌شود و ما همان گروه دخترانی هستیم که طبیعتاً خواستیم کاری کرده باشیم که بالاخره رها شویم و چیزی را که آزادی می‌نامیدیم را لمس کنیم و با ایده گروهمان در سال ۲۰۰۸ ظاهر شدیم و صادقانه در طول چهار سال ما این ایده را خلق کردیم. همین تاکتیکی که ما “سکس زدایی”می‌نامیم‌اش. ما فهمیدیم که بدنمان و برهنگی‌مان در دستان خودمان نیست. من صاحب بدن خودم هستم اما من آن‌کسی نیستم که اختیار آن را داشته باشم. ما درک کردیم که یک نظرگاه عمده در جهان وجود دارد: اگر تو یک زن باشی، اگر برهنه باشی، اگر زیبا و یا جذاب باشی، همه این‌ها برای مردان است. این چه معنی می‌دهد؟ من یک سوال دارم. ما فهمیدیم که باید بدنمان را به یک ابزار سیاسی برای نزاع‌مان بدل کنیم و این کار را کردیم. ابتدا تی‌شرت هایمان را در طول اعتراض‌مان درآوردیم. جامعه ما شوکه شد. “این چه کاریه؟ زن‌ها اجازه ندارند از بدنشان برای مقاصد خودشان استفاده کنند”

.

(گفتگو در داخل استودیو)

مجری اول -این گروه از بدنشان به‌عنوان سلاح استفاده کردند، آیا این کار می‌تواند مؤثر باشد؟

کلویی آنجل ویراستار سایت «فمینیست تینگ» و وبلاگ نویس در حوزه سیاست جنسیتی و فرهنگ‌عامه – می‌تواند. می‌دانید که انواع فمینیسم در جهان وجود دارد و همینطور تعداد زیادی کنش فمینیستی برای انجام دادن. من فکر می‌کنم که کاملاً حق با اوست وقتی می‌گوید – وقتی ما درباره زنان در معرض عموم حرف می‌زنیم، ما اغلب در مورد بدن آن‌ها صحبت نمی‌کنیم بلکه ما درباره حقشان برای کنترل بر بدنشان صحبت می‌کنیم – و شما این  رامی بینید در یک محدوده ای از مسایل در سراسر جهان از قاچاق جنسی تا بازتولید قوانین نابرابر و استانداردهای زیبایی غیرواقعی.

مجری اول -آیا شما حس کردید که ما همین‌الان داشتیم به صحبت‌های زنی از آمریکا در سال ۱۹۶۰ گوش می‌کردیم؟

کلویی آنجل – بله کمی. اما من فکر می‌کنم که فمینیسم درس‌های بسیاری را آموخته. می‌دانید که فمینیست‌های آمریکایی از آن زمان درس‌های بسیاری را آموخته‌اند. فمینیسم آمریکایی کارهای فوق‌العاده‌ای را در سال‌های ۱۹۷۰ انجام داده و ما به چیزهای زیادی رسیدیم اما اشتباهاتی هم مرتکب شدیم. موج دوم فمینیسم که در میان جنبش آزادی‌خواهانه زنان وارد شد اشتباهاتی را مرتکب شد. قابل‌ ملاحظه‌ترین آن‌ها شامل ندانستن هرکسی که شکل من نباشد، یعنی سفیدپوست، دگر جنس گرا، تحصیل‌کرده و از طبقه متوسط. و این مسئله ایست که که سعی در برطرف کردنش داریم. بنابراین کشورهایی که به‌ تازگی جنبش فمینیستی خود را مطالعه می‌کنند می‌توانند از تجربیات و اشتباهات فمینیست های امریکایی بیاموزند.

.

(مجری دوم پست‌های اینتنرتی را می‌خواند)

– سه پست جدید در شبکه اجتماعی ما در توییتر: ملیندا: “امروزه بدن زنان میدان نبرد است. من عاشق گروه فمن هستم که از بدنش برای مبارزه استفاده می‌کند”. و کبری: “فرم احساسی و سانتامانتالیستی اعتراض فمن پیامش را مخدوش می‌کند و به‌آسانی به تجلیل شی‌ء وارگی توسط رسانه‌ها تبدیل می‌شود.

( مجری دوم رو به دوربین)

مجری دوم – به گفتگو با مورگان مورفی از کانادا در گوگل پلاس می‌رویم. مورگان شروع کن.

مورگان – یکی از  تاکتیک‌های فمن، بازتولید همان تصویری است که تا پیش‌ از این در جریان‌های اصلی رسانه وجود داشته است که همان سکس زدگی و شی‌ء وارگی بدن زنان است. بنابر این فمن این پیغام را بازتولید می‌کند  تنها راه جلب‌ توجه برای زنان همین است  که آن‌ها جوان، جذاب و برهنه باشند و اینکه انها در راستای چشم‌چرانی مردان عمل کنند. فقط به همین دلیل است که فمن پوشش خبری داده می‌شود نه به خاطر اینکه رسانه‌های جریان اصلی علاقه ای به فمینیسم و یا اعتراض به پدرسالاری دارند. پوشش خبری فقط به دلیل برهنگی است و شما باید این سؤال را بپرسید که چرا گروه‌های مردان برای جلب‌توجه عموم نیاز به استفاده از این تاکتیک ندارند؟ چرا زنان همیشه باید از بدنشان و از تمایلات جنسی استفاده کنند که به حرفشان گوش کنند و توجه بگیرند؟

کلویی آنجل – چند چیز: اول از همه، این تقصیر فمن نیست که رسانه‌های جریان اصلی  به این روش برنامه تولید می‌کنند و دوم اینکه من می‌خواهم به نقطه پایان این بحث که “شما دارید اشتباه عمل می‌کنید” برسم چراکه شما دارید به شیوه غلطی بحث می‌کنید و من گمان نمی‌کنم که این شیوه مفید و سازنده باشد. من فکر نمی‌کنم این روش سازنده باشد که بگوییم شما اشتباه عمل می‌کنید چراکه هرکس روش خودش را دارد و متناسب با فرهنگش شیوه مخصوص خود را پی می‌گیرد و بالاخره اینکه سخت خواهد بود برای ما که به‌طور جدی درباره برهنگی فمن و بدن زنان صحبت کنیم به شکلی که (چیزی را) قربانی نکند، به روشی که عمیقاً جنسیت زده یا هتک حرمت شده یا هر دو نباشد.

.

(مجری اول رو به اینا)

مجری اول – چرا شما فکر می‌کنید که پستان‌های پوشیده قدرت کمتری از پستان‌های برهنه دارند؟

اینا – شما خودتان را فمینیست می‌نامید و شما حتی نمی‌توانید درک کنید که همه این مسائل مشکلات زنان است. چرا ما هنوز تحت تأثیر قرار داریم؟ ما هنوز مشکل واقعی خودمان را نمی‌فهمیم. وقتی‌که ما در نبردمان از بدن‌های برهنه‌مان استفاده می‌کنیم ما دست روی چیزی می‌گذاریم که همیشه در دستان مردان بوده است، چیزی که همیشه در اختیار پدرسالاری بوده است. ما این پیش فرض‌ها را عوض می‌کنیم ما بالاخره از آن به‌عنوان سلاحی علیه پدرسالاری استفاده می‌کنیم. چراکه وقتی بار اول ما را در اعتراض برهنه می ببینند متوجه می‌شوند که این زن برهنه در رختخوابشان یا دراستریپ‌کلاب نیست. این زن برهنه هنوز هم خوشایند به نظر می‌رسد، البته که این زن برهنه سکسی به نظر می‌رسد. برای یک لحظه این منظره می‌تواند جذب کند، اما وقتی‌که ما فریاد می‌کشیم و جیغ می‌زنیم و بدنمان را نشان می‌دهیم، به یکباره می‌بینند که ما علیه آن‌ها و علیه دیکتاتوری حکومتشان هستیم و مخالفان  مارا می‌ربایند، می‌خواهند بکشندمان، دستگیرمان می‌کنند و حتی گاهی اوقات از ما بیشتر از قاتل‌ها می‌ترسند. در کشور دموکراتیکی مثل فرانسه  مردم برای ما دست تکان می‌دهند اما در کشوری مانند روسیه یا بلاروس آن‌ها ما را می‌ربایند. این‌یک داستان واقعی است شاید شما راجع به آن شنیده باشید. در طول اعتراض ما در بلاروس در برابر رژیم  سه نفر از ما ازجمله من توسط مأموران کا.گ.ب دستگیر شدیم و به مدت ۲۴ ساعت من این هراس را داشتم که آن‌ها ما را بکشند و این به خاطر اعتراض صلح آمیز سه دختر نیمه عریان بود. دخترانی که آماده بودند، که شجاع بودند که از بدنشان برای اعتراض غیرمعمول استفاده کنند که شرایط را عوض کنند و بدنشان را در اختیار بگیرند.

.

( مجری دوم پست‌های اینتنرتی را می‌خواند)

مجری دوم – میرج در توییتر می‌گوید: من می‌گویم که فمینیست‌ها باید همان‌گونه که می‌خواهند خودشان را بیان کنند و نباید خودشان را محدود به چیزی کنند که مرد با آن‌ها تحریک می‌شود.

 درسوی دیگر درخشان می‌گوید: توانمندسازی زنان به پوشیدن یا درآوردن تکه ای لباس نیست. اگر این‌گونه بود ما مدت‌ها پیش آزادشده بودیم.

 می‌رویم که با آریانا گفتگو کنیم، کسی که اخیراً در بلاروس بوده. شروع کن. ممکنه نیاز داشته باشی میکروفونت را روشن کنی.

آریانا – من در بلاروس بودم درست در زمانی که شما توصیف می‌کنید. زمانی که خبرها از دستگیری اعضای فمن می‌گفتند و در آن زمان من داشتم با یک گروه فمینیستی کار می‌کردم. ما یک بحث و میزگرد زنان داشتیم که جریان فمن ظاهر شد و ما درباره آن بحث کردیم. اینکه آنا  گفت در اروپای شرقی هیچ ارتباطی و هیچ تاریخی از فمینیسم وجود ندارد و من می‌خواهم که تا حدی این (ادعا) را پس بزنم. تاریخ فمینیسم در اروپای شرقی وجود دارد اما من تعجب می‌کنم که شما فکر می‌کنید این (موضوع) قابل‌مقایسه است. کسانی که من با آن‌ها کار می‌کردم در اروپای شرقی می‌گفتند که چیزی به نام فمینیسم جهانی وجود ندارد چرا که برابری جنسیتی لزوماً تفاوت‌های خودش را دارد … درجایی که برای دهه‌ها سوسیالیسم مستقر بوده.

.

(یک سؤال کننده از بین گوگول پلاس از آنا سؤال می‌کند)

سؤال کننده – فکر می‌کنید درباره اروپای شرقی چه باید بدانیم تا بفهمیم که چرا فمن این‌گونه عمل می‌کند. می‌خواهی درباره این موضوع که مخاطبان غربی چه چیزی را  می‌فهمند از اوکراین، بلاروس یا … حرف بزنی. صدای من را می‌شنوی؟

اینا – ببخشید.لطفاً دوباره بگویید.

 مجری اول  – فکر می‌کنم سؤال اینه که آیا چیز خاص و منجر به فردی در اوکراین و یا در سایر کشورهای اروپای شرقی اتفاق می‌افتد که باعث شده شما این تاکتیک را انتخاب کنید؟ لطفاً برای جاهای دیگر جهان توضیح دهید که چه می‌کنید و چرا این کار را می‌کنید؟

اینا – بی‌خیال. سؤال فقط این است که در یک کشور مثل اوکراین چه می‌گذرد؟ پس جاهای دیگر جهان چه؟ بزرگ‌ترین بخش جهان وقتی‌که در آن هر روز زنان کشته می‌شوند یا مورد تجاوز قرار می‌گیرند. وقتی‌که زنان هرروز تحت فشارند. در همه‌جا، جایی کمتر، جایی بیشتر. سؤال این نیست که چه اتفاقی در یک کشور کوچک یا هر کشوری می فتد، چه اتفاقی در جهان در حال روی دادن است؟ باعث تأسف است. البته که من درباره اوکراین به شما خواهم گفت، درباره واقعیت آنجا. و وقتی شما درباره تاریخ فمینیسم در آنجا حرف می‌زنید، درباره بعضی گروه‌ها و فمینیست‌هایی که هنوز وجود دارند، البته که من رد نمی‌کنم که حتی در کشور من اوکراین هم تعداد کمی فمینیست وجود دارند که خودشان را فمینیست می‌نامند، اما وقتی من می‌گویم در واقعیت هیچ‌گاه وجود ندارند به این خاطر است که ما تلاش کردیم که به خیابان‌ها برویم و از دختران بپرسیم، از مادرانمان یا اساتیدمان در دانشگاه، که فمینیسم درباره چیست؟ آن‌ها گفتند که درباره یک ایده فاسد است و زنان همیشه ناراضی و بدقیافه، کسانی که آمادگی انجام هیچ کاری را ندارند، کسانی که وانمود می‌کنند روشنفکر هستند و زیادی حرف می‌زنند. و این بخشی از اعتراض ما بود که تی‌شرت هایمان را دربیاوریم و بالاخره کاری بکنیم. و حالا ما به یک جنبش بین‌المللی تبدیل‌شده‌ایم. و این یک اشتباه است که شما می‌گویید جنبش اوکراینی. ما دیگر جنبش اوکراینی نیستیم. ما در بیشتر از ۱۰ کشور شعبه و شاخه‌داریم. ما زنان عرب را داریم که از ما حمایت می‌کنند. ما زنانی را داریم که حجابشان را رها کردند و تی‌شرت هایشان را درآوردند.

مجری اول – آیا این اعتراض‌ها تغییری در حوزه سیاست‌ها ایجاد می‌کند؟

کلویی آنجل – من احساس می‌کنم که کاملاً تفاوت هست بین توجه جلب کردن و تغییر ایجاد کردن. چیزی که من می‌توانم  به شما بگویم این است که تغییر واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که اکثریت همراهی کند – نه فقط بخش اقلیت معترض-  و به همین خاطر است که که انها نوعی از فمینیسم هستند که ما درباره‌شان می‌نویسم و آگاهی سازی می‌کنیم. درعین‌حال فعالیت فمینیستی قرن بیست و یک درباره زنان نیست، درباره جنسیت است. درباره این نیست که زنان مقابل مردان‌اند. درباره جنسیت است و درباره از بین بردن این ایده که دو جنسیت وجود دارد و هرکس باید در این “دوتایی” زندگی کند و باید یک تیم را انتخاب کند.