آیا اینترنت در ایران آف لاین می شود


۱۲ خرداد ۱۳۹۲


پارسان امانی


دوم خرداد سال نود و دو برنامه استریم شبکه الجزیره به موضوع سرعت اینترنت در ایران و چالش‌های آن می‌پردازد. آیا دسترسی خیلی کند به اینترنت که در یک مورد نقل‌شده است برای باز کردن ایمیل نزدیک به بیست دقیقه زمان نیاز است نشان از ترس حکومت از فضای مجازی است؟ و آیا این موضوع اساساً ربطی به انتخابات پیش رو دارد؟

چرا در هفته‌های اخیر سرعت اینترنت کم شده است و این عمل چگونه می‌تواند باعث اختلال در زندگی‌شخصی افراد شود؟ دسترسی به اینترنت و آزادی بیان از طریق آن یکی از مصادیق حقوق بشر، مطابق اعلان سازمان ملل در سال دو هزار یازده است. اما در کشوری مانند ایران با داشتن حدود چهل‌وپنج میلیون کاربر اینترنتی دسترسی به اینترنت ممکن است پایان یابد. ناکارآمدی پروکسی‌ها و سختی زیاد برای دسترسی به ایمیل و از سد سانسور گذشتن در هفته‌های اخیر، می‌تواند بی‌ارتباط با اولین دوره انتخابات ریاست جمهوری بعد از حوادث سال هشتادوهشت نباشد. علی حکیم جوادی معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات به گزارشگران گفته است که شبکه اینترنتی که در حال حاضر در ایران استفاده می‌شود دارای زیر سخت کاملی نمی‌باشد و ما نیاز داریم آن را از نو بسازیم، گاهی اوقات ما سعی در حل مواردی داریم اما رسانه‌های بیگانه دولت را متهم به قطع اینترنت می‌کنند. او همچنین گفته است که ما قصد قطع کردن شبکه را نداریم چراکه به تجارت الکترونیک اعتقادداریم و فکر می‌کنیم برای آینده اقتصاد ایران این امر مهم است.

اما منتقدین ارزشی برای این اظهارات قائل نیستند و عقیده دارند که اختلالات اینترنتی برای پیشگیری از حوادث مشابه سال هشتادوهشت  و کنترل هر چه بیشتر شرایط داخل ایران است.

مهمان‌های این برنامه را گیسو نیا مدیر اجرایی اسناد حقوق بشر ایران، مهدی یحیی نژاد مؤسس وب‌سایت بالاترین، علی بنگی مدیر  وب‌سایت توزیع فیلترشکن اصل ۱۹، آرش آباد پور وبلاگ نویس و محقق رسانه اجتماعی و همچنین سوسن طهماسبی فعال حقوق زنان، تشکیل می‌دهند.

یحیی نژاد در ابتدای گفتگوی خود نقل‌قولی را از یکی از کاربران اینترنت بیان می‌کند، زمانی که این کاربر بر روی گزینه لایک یک صفحه فیس‌بوکی کلیک کرده است زمان زیادی طول کشیده تا این عمل انجام شود طوری که وی وقت کرده است به آشپزخانه برود و برای خود چای بریزد. آرش آباد پور با اشاره به همین اتلاف وقت عقیده دارد که همین حدود پانزده دقیقه به این معناست که شما پانزده دقیقه در خیابان نیستید و اعتراض خیابانی نمی‌کنید. به عقیده وی اگر که اینترنت به تور کل قطع می‌شد، جنبش‌های اجتماعی- سیاسی به این نتیجه می‌رسیدند که فضای فعالیت آن‌ها از بین رفته است و به‌ناچار مجبور به حضور فیزیکی می‌شدند. او همچنین بیان می‌کند که جنبش‌های سیاسی- اجتماعی داخل ایران به اینترنت اعتیاددارند و از این طریق است که فعالیت‌های خود را دنبال می‌کنند و کندی سرعت اینترنت به معنای کنترل بیشتر آن‌هاست. در زمینه کنترل کردن گیسو نیا با وی هم‌عقیدهٔ است و اضافه می‌کند تمام شاهدانی که در مرکز اسناد حقوق بشر ایران مصاحبه شده‌اند در بازداشت و بازجویی در ایران، نسخه‌هایی از ایمیل‌های خود را دریافت کرده‌اند که این نشان از هک شدن حساب‌های کاربری آن‌ها دارد. ازنظر سوسن طهماسبی اینترنت باوجود تمامی این مشکلات همچنان به‌عنوان آزادترین مکان برای ابراز عقیده است. ازنظر وی بقیه رسانه‌ها خطوط قرمز زیادی دارند و اضافه می‌کند به‌عنوان یک فعال حقوق زنان تنها جایی که نظرات مختلف را به گوش دیگران می‌رساندیم استفاده از اینترنت بود و هر دفعه که وب‌سایت ما از دسترسی خارج می‌شد، وب‌سایت دیگری راه‌اندازی می‌کردیم.

در جواب به سؤالی راجع به حضور و شرکت مردم در انتخابات، آرش می‌گوید که بر اساس اطلاعاتی که از ایران از طریق دوستان خود دارد و مطرح کردن این سؤال با آن‌ها، بحث روز شرکت یا عدم شرکت در انتخابات نیست بلکه مردم به انتخابات قبلی اشاره می‌کنند و از خود می‌پرسند که آیا اصلاً فرقی هم می‌کند که آن‌ها شرکت کنند؟! و همچنین یک رویکرد دیگر هم وجود دارد که احساسی است و برمی‌گردد به کشته شدن مردم در اعتراضات بعد از انتخابات هشتادوهشت و آن‌ها از خود می‌پرسند که آیا این اساساً ازنظر انسانی درست است که در انتخابات شرکت کنند؟!

شما در ویدیوی بالا می‌توانید نسخه کامل گفتگو را به زبان انگلیسی پیگیری کنید.